مردی که همه‌چیز، همه‌چیز، همه‌چیز داشت

نویسنده: میگل آنخل آستوریاس

مترجم: لیلی گلستان

داستان‌های معاصر آمریکایی لاتین (3)

... آه عشق، ای عشق فسادناپذیر!... آتش هرگز تباه نمی‌شود. ضایعات را می‌سوزاند، کالبدها را به خاکستر تبدیل می‌کند، و اگر به او غذا ندهیم، خود پِی غذایش خواهد رفت، گرسنه‌ای که می‌تواند دنیا را به آتش بکشد!...

میگل آنخل آستوریاس، شاعر، نویسنده و سیاستمدار برجستهٔ گواتمالایی در سال 1966 جایزه صلح لنین و در سال 1967 جایزه نوبل ادبی را به‌دست آورد. داستان سوررئالیستی «مردی که همه‌چیز، همه‌چیز، همه‌چیز داشت» در سال 1973 منتشر شد.

قصه را خواندم و پس از اتمام، دوباره آن را از نو خواندم:

بار اول خوانده‌هایم را باور نکرده بودم.

پس، تمام تابستان آن سال را به خواندن آثار آستوریاس گذراندم. تابستانی پُر رؤیا، پُر خیال و پُر کابوس. مملو از جنگل‌های سبز و تودرتو، با درختانی سرخ‌رنگ و گل‌های عظیم آبی خوشبو.

خوشبو... خوشبو... خوشبو.

این کتاب، به یک خواب می‌ماند، 

یک خواب بیدار.

یک بیدارخوابی. یک بیداری.

لیلی گلستان